Posts

Showing posts with the label a book

กอ ขอ คอ งอ - ภาษาไทย (นอกห้องเรียน) เป็นเรื่องสนุก

Image
" บางทีชีวิตก็อยู่ที่การทุ่มเททำงานที่เราชอบนะ ไม่ใช่งานที่เราคิดว่าเราน่าจะทำ " - โจ้บองโก้ (หน้า 131) daypoets.com "กอ ขอ คอ งอ" ผู้เขียน: โจ้บองโก้ สนพ. อะบุ๊ก พิมพ์ครั้งแรก, กันยายน 2557           สมัยเรียน ภาษาไทยเป็นวิชาที่ได้คะแนนกลาง ๆ ไม่ได้ดีโดดเด่นอะไร แต่มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่ไม่มีวันลืมซึ่งเกี่ยวข้องกับวิชานี้ ก็คือตอนม. ปลายเผลอหลับในห้องเรียนแล้วอาจารย์จับได้ ทั้งอายทั้งรู้สึกผิด ยังจำสีหน้าและแววตาอาจารย์ในเวลานั้นได้อยู่เลย มันหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัวจริง ๆ นะ หนูขอโทษ T^T           นอกจากเป็นภาษาประจำชาติที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวัน และเป็นวิชาที่ต้องเรียนแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกสนใจอะไรมากมาย เดี๋ยวนี้ยังดีขึ้นหน่อยที่เพิ่มความใส่ใจกับการสะกดให้ถูกขึ้นมาบ้าง ก่อนจะพิมพ์จะเขียนอะไรก็เช็กก่อน ถึงจะยังมีผิด ๆ ถูก ๆ สลับกันไปแต่ก็ยังดีกว่าเมื่อก่อนที่ไม่เคยระวังอะไร แม้จะรู้สึกและคิดว่าภาษาเป็นเรื่องสนุก แต่การเรียนมันไม่สนุกน่ะสิ           หนังสือเกี่ยวกับภาษาส่วนใหญ่ก็น่าเบื่อ และมักจะใช้...

กาลครั้งหนึ่งในพม่า ของโยดายาบอยชื่อวิชัย

Image
" ความทรงจำบางอย่างไม่ได้ออกแบบมาเพื่อเขียนบันทึกลงหน้ากระดาษ แต่ถูกออกแบบมาเพื่อสักบันทึกลงไปบนตัวของเรา ด้วยเงื่อนไขง่าย ๆ ว่า เราต้องอยู่กับมัน " - วิชัย (หน้า 145) "โยดายาบอย (Yodaya Boy)" วิชัย มาตกุล เขียน สนพ. อะบุ๊ก พิมพ์ครั้งแรก, กรกฎาคม 2559           โยดายาบอย หนังสือเล่มใหม่ล่ามาแรงของพี่วิชัยซึ่งเราสอยมาจากงาน a book fair ที่ Terminal 21 และพกติดตัวไว้อ่านบน BTS ค่อย ๆ ละเลียดอ่านไปทีละนิดหน่อยจนในที่สุดก็จบเมื่อไม่กี่วันก่อน ในช่วงไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมานี้ถ้าใครเห็นป้าแว่นคนนึงยืนขำตัวสั่นตัวโยนอยู่บน BTS ระหว่างสถานีวุฒากาศ - ศาลาแดงแล้วล่ะก็ คนที่คุณเห็นนั้นอาจเป็นเราเอง ฮาาา           ช่วงจังหวะชีวิตที่นับเป็นหัวเลี้ยวหัวต่อ ต้องตัดสินใจเลือกหนทางเดินครั้งสำคัญสำหรับเราก็คงจะมีหลัก ๆ อยู่ที่ตอนจบม. 3 ที่ต้องคิดว่าจะเอายังไงดี จะเลือกเรียนสายอาชีพ (ปวส.) หรือว่าเรียนม. ปลาย ต่อมาก็ตอนต้องเลือกคณะก่อนสอบเอ็นทรานซ์ จะเรียนคณะไหน เอกอะไร มหาวิทยาลัยไหนดี ถัดมาก็แน่นอนตอนเรียนจบที่ต้องเลือกหางานทำ แต่ด้วยความท...

Tokyo Character Cafe - คู่มือสุดน่ารักไว้ตะลุยเที่ยวคาเฟ่คาแรกเตอร์ดังของญี่ปุ่น

Image
"Tokyo Character Cafe" ผู้เขียน: Woei Woei สนพ. everyday, พิมพ์ครั้งแรก, กุมภาพันธ์ 2559 ภาพจาก  godaypoets.com           ต้องขอบคุณ Oscar ที่มอบรางวัลให้เฮีย Leonardo DiCaprio สักที เราเลยมีโอกาสได้ซื้อเล่มนี้มาอ่านด้วย มันเกี่ยวกันได้ยังไงน่ะเหรอ? ก็  godaypoets.com  จัด flash sale ฉลองให้เฮีย กรอกโค้ดแล้วได้ลดราคาเพิ่มเป็น 29% อ่ะดิ๊ ฟินสุด ๆ ไปเลย           หนังสือเล่มนี้น่ารักตั้งแต่หน้าปก จนถึงเนื้อหาข้างในเลยแหละ ผู้เขียนรวบรวมบรรดาคาแรกเตอร์คาเฟ่ดัง ๆ ของญี่ปุ่นทั่วโตเกียวมาให้เราดูถึง 17 ร้าน มีทั้งมูมิน, อันปังแมน, เหล่าคาแรกเตอร์ค่ายซานริโอ, โตโตโระ, ผีน้อยคิวทาโร, ฯลฯ พร้อมด้วยข้อมูลของตัวการ์ตูนนั้น ๆ เป็นความรู้เสริมให้อีกด้วย อย่างเจ้า Pom Pom Purin น้องหมาตัวสีเหลืองนี่เราก็เพิ่งรู้ว่ามันเป็นสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ (น. 120) แล้วก็ไม่ได้มีแต่คาเฟ่น่ารักมุ้งมิ้งสำหรับสาว ๆ นะ คาเฟ่เท่ ๆ อย่างกันดั้ม หรือไอ้มดแดงก็มี แล้วก็น่าสนใจมาก ๆ เพราะฉะนั้นนี่จึงเป็นคู่มือนำเที่ยวแบบเฉพาะทางท...

มันมากับความเหมียว - เรื่องฮาป่วนแสบของวีรกรรมเด็ดดวงของแมวสามตัว ที่มีเจ้าของชื่อ "วิชัย"

Image
แมวเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในมิติคู่ขนานกับความเข้าใจของมนุษย์ ในวินาทีที่เราแอบคิดว่า เราเข้าใจแมวที่เลี้ยงไว้ดีพอแล้ว แมวจะแสดงให้เราเห็นทันทีว่า 'หึหึหึ ไอ้พวมนุษย์หน้าโง่ว์' - วิชัย ( มันมากับความเหมียว , a book, น. 81) ภาพจาก  godaypoets.com "มันมากับความเหมียว" ผู้เขียน: วิชัย สนพ. อะบุ๊ก, พิมพ์ครั้งที่ 4, ตุลาคม 2555             แมวเป็นสัตว์ที่คิดจะครองโลก ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มคำกล่าวนี้ แต่เห็นว่าจะไม่ผิดนัก ดูแล้วพี่ท่านก็ทำตัวเป็นราชาผู้ครองโลกจริง ๆ แต่ไหนแต่ไรมาไม่ค่อยจะถูกจริตกับแมวเท่าไร เนื่องเพราะภาพจำฝังใจในวัยเด็กที่เคยโดนแมวตะปบหน้า เกือบข่วนเข้าลูกตามาแล้วหนหนึ่ง แมวตัวนั้นเป็นแมววัด ตอนเด็ก ๆ เห็นแมว เห็นหมาน่ารักก็อยากเล่นตามประสา ตอนนั้นเข้าไปมองมันใกล้ ๆ แต่คิดว่าคงใกล้ไป มันเลยป้าบเข้าให้งาม ๆ หนึ่งดอก จำจนตายเลยทีนี้ ไม่กล้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้แมวอีก บวกกับไม่ค่อยชอบสัมผัสอะไรที่เป็นขน ๆ ฟู ๆ มาก ๆ อย่างพวกของที่ทำจากขนสัตว์ แล้วแมวเนี่ยถ้ามันอยากจะอ้อนเรา มันจะเอาตัวเข้ามาถู จังหวะนั้นแหละที่ไม่ชอบ ไม่ชอบสัมผัสขน...

Everyday Story รวมบทความคัดสรรของเฮียโหน่ง

Image
" ชีวิตคือการเรียนรู้ทุกเมื่อเชื่อวัน " - วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ( Everyday Story , สนพ. อะบุ๊ก, น. 24) ภาพจาก  godaypoets.com " Everyday Story " ผู้เขียน: วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ สนพ. อะบุ๊ก, พิมพ์ครั้งที่ 2, ตุลาคม 2557           เล่มนี้เป็นเล่มสุดท้ายในลิสต์ที่ต้องอ่านให้จบในปีนี้ (2558) พกติดตัวเอาไว้อ่านบนรถไฟฟ้าตอนเดินทางมาทำงานตอนเช้า และเพิ่งอ่านจบเมื่อวาน (14 กันยา) นี้เอง           บทความทั้งหมดที่รวมอยู่ในเล่มนี้มาจากคอลัมน์ชื่อเดียวกัน Everyday Story ที่เฮียโหน่งเขียนลงท้ายเล่มของนิตยสาร a day BULLETIN LIFE เป็นประจำทุกสัปดาห์ ซึ่งเฮียจะมาเขียนเล่าเรื่องราวทั่ว ๆ ไปที่พบประสบมาให้ผู้อ่านฟัง           เมื่อก่อนเราก็ตามเก็บ LIFE อยู่เป็นประจำทุกวันศุกร์ โชคดีที่ที่ทำงานอยู่ใกล้ ๆ หนึ่งในจุดแจก แต่หลัง ๆ เริ่มไม่เก็บละ เพราะอ่านไม่ทัน บวกกับไม่มีที่เก็บ เสียดายอยู่บ้างเหมือนกัน แต่เอามาเก็บ ๆ ไว้แล้วไม่อ่านนี่ก็น่าเสียดายกว่า (แบบออนไลน์ก็มีให้อ่านนะ แต่ไม่ชอบอ่านอะไรยาว ๆ บนหน...

ทางรถไฟสายดาวตก - ทรงกลด บางยี่ขัน

Image
" ผมอยากสร้างรถไฟที่คนสามรุ่นจะได้คุย และมีความทรงจำดีๆ ร่วมกัน ได้สร้างช่วงเวลาที่ครอบครัวได้นั่งพร้อมหน้ากันอย่างมีความสุข " - เอจิ มิโตะโอะกะ, ทางรถไฟสายดาวตก (ทรงกลด บางยี่ขัน) "ทางรถไฟสายดาวตก" ผู้เขียน: ทรงกลด บางยี่ขัน (เรื่องและภาพ) สนพ. อะบุ๊ก, พิมพ์ครั้งแรก, มีนาคม 2557           เคยโดยสารรถไฟไปเที่ยวกันไหมคะ? เราเคยนั่งตอนเด็กๆ แต่จำไม่ได้ละว่าตอนนั้นนั่งไปไหน เมื่อหลายปีก่อนตอนไปเชียงใหม่ครั้งแรก ก็มีโอกาสใช้บริการรถไฟไทยเดินทางจากกทม. ไปเชียงใหม่ แต่ครั้งนั้นไปถึงที่หมายแบบไม่ราบรื่นเท่าไร เพราะนอกจากจะเลตจากกำหนดเวลาไปเยอะมากกกกแล้ว รถไฟตู้นอนตั๋วชั้น 1 ขบวนที่นั่งมาดันเสีย! สุดท้ายต้องเปลี่ยนขบวนไปนั่งรถไฟชั้นสามแถวๆ ลำปาง จากเดิมที่ควรถึงเชียงใหม่ 9 โมงเช้า กลายเป็นไปถึงเอาบ่ายสอง อยากจะร้องฮานาก้าดังๆ ให้ได้ยินไปถึงดวงจันทร์เลยทีเดียว           เกริ่นถึงเรื่องรถไฟมาขนาดนี้ เพราะรู้สึกอิจฉาคนญี่ปุ่นเหลือเกินที่บ้านเมืองเขามีรถไฟที่ผู้ออกแบบใส่ใจในทุกรายละเอียด และไม่ได้คำนึงถึงแต่ความสุขของผู้โด...

Lonely Me, Lonely You - โดดเดี่ยวอย่างไรไม่ให้เดียวดาย

Image
"คนโชคดีอาจไม่ใช่คนไม่เหงาเลย แต่เป็นคนที่มีใครสักคนอยู่เคียงข้างนานพอ ที่จะทำให้เขานึกไม่ออกว่าความเหงาครั้งสุดท้ายคือเมื่อไหร่" - วิไลรัตน์ เอมเอี่ยม, Lonely Me, Lonely You "Lonely Me, Lonely You" ผู้เขียน: วิไลรัตน์ เอมเอี่ยม สนพ. อะบุ๊ก, พิมพ์ครั้งแรก, มีนาคม 2557           ถ้าเคยอ่าน a day BULLETIN หรือ a day LIFE นิตยสารแจกฟรีในเครือของอะบุ๊ก น่าจะคุ้นเคยกับชื่อของบก.บห. วิไลรัตน์ เอมเอี่ยม หรือพี่ตุ๊กกันดี บทบรรณาธิการที่พี่เขาเขียนลงในทุกฉบับมักเป็นเรื่องราวที่เปิดเผยแง่คิดและมุมมองที่น่าสนใจ และแน่นอนว่าโดนใจใครหลายๆ คน           Lonely Me, Lonely You คือบทความบรรณาธิการจาก a day BULLETIN ที่คัดมารวมเป็นเล่มให้ได้อ่านและสะสมเป็นเล่มที่ 3 เล่มนี้ดราม่าน้อยกว่า If You Care Enough และ Everybody Hurts เนื้อหาสบายๆ กว่า เหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัย และทุกสภาวะ แม้หัวใจจะบอบช้ำสาหัสก็อ่านได้ รับรองว่าไม่ซ้ำย้ำรอยแผลเท่าสองเล่มแรก แต่ถึงจะเบากว่าก็ไม่ได้หมายความว่าพี่เขาจะลดความคมลง ถ้อยความยังคงกระแทกไตให้ได้จุก ...

ดาวหางเหนือทางรถไฟ - บันทึกการเดินทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย

Image
"เครื่องบินที่ใครว่ากันว่าเป็นการเดินทางที่ดีที่สุด เพราะแพงที่สุด เร็วที่สุด และสะดวกสบายที่สุด อาจจะไม่ได้ดีที่สุดเสมอไป" - ทรงกลด บางยี่ขัน #ดาวหางเหนือทางรถไฟ (น. 33) "ดาวหางเหนือทางรถไฟ" ผู้เขียน: ทรงกลด บางยี่ขัน สนพ. อะบุ๊ค, พิมพ์ครั้งที่ 7 ลองนึกภาพการเดินทางโดยรถไฟเป็นเวลาหลายๆ วันดู ไม่ค่อยน่าพิสมัยเท่าไรใช่มะ ในเมื่อมีทางเลือกที่สะดวกสบาย และเร็วกว่าอย่างเครื่องบิน หรือรถทัวร์ เราเองก็เคยขึ้นรถไฟไปเที่ยวเชียงใหม่อยู่ครั้งหนึ่ง บอกตรงๆ เข็ดจนวันตายเลยกับรถไฟไทย ตอนนั้นไปตู้นอน VIP เลยนะ ยังไม่ทันจะเริ่มออกเดินทางก็มาเลทละ เริ่มออกเดินทางตอนกลางคืน ตามกำหนดต้องถึงเชียงใหม่ประมาณ 9 โมงครึ่ง แต่พอเอาเข้าจริงๆ ถึงบ่าย 2!! แม่เจ้า นี่เชียงใหม่ หรือจีนแผ่นดินใหญ่ คือมันคงเป็นคราวซวยจริงๆ อ่ะ ขบวนที่นั่งไปมีปัญหา ตอนเช้าตื่นมานี่ก็ยังลัลล๊าได้อยู่นะ (แม้จะเจอพี่ปีเตอร์กระดิกหนวดทักอรุณสวัสดิ์อยู่ข้างเตียงก็ตาม) แต่สักพักเริ่มไม่ละ ต้องไปรอเปลี่ยนขบวนที่ลำปาง เพราะขบวนที่นั่งมาเสีย ไปต่อไม่ได้ ละขบวนที่เปลี่ยนก็เป็นรถนั...