Winter's coming

"คินดะอิจิ ยอดนักสืบ ตอนที่ 4 ร่างทรงมรณะ (迷路の花嫁)" ผู้เขียน:  โยโคมิโซะ เซชิ (横溝 正史) ผู้แปล: เสาวณีย์ นวรัตน์จำรูญ สนพ. JBOOK ภาพจาก  goodreads.com           คุซึริโกะ ร่างทรงชื่อดังถูกฆาตกรรมภายในบ้านพักอย่างโหดเหี้ยม แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงกรีดร้อง หรือเสียงเอะอะใด ๆ ดังออกมาจากบ้านหลังนั้น แม่บ้านของเธอหายตัวไปและถูกพบเป็นศพอยู่ไม่ไกลจากจุดเกิดเหตุ มีเพียงแค่พยานบุคคล 2 คนที่บังเอิญไปอยู่ใกล้บ้านคุซึริโกะ หนึ่งในนั้นเป็นนักเขียนนิยายที่ดูจะชอบเรื่องราวตื่นเต้นของการสืบสวน มัตซึบะระ โคโซ ส่วนอีกคนเป็นเพียงชายขอทานพิการที่มากับลูกชายปัญญาอ่อน ฮอนโด จิโยคิจิ ผู้อ้างว่าได้ยินเสียงร้องว่า "ฆาตกร" ดังออกมาจากในบ้าน กับหลักฐานคือถุงมือผู้หญิงเปื้อนเลือดที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุซึ่งบ่งชี้ไปยัง ทาคิงาวะ เคียวโกะลูกสาวของทาคิงาวะ นาโอเอะเจ้าของร้านกิโมโนทาคิงาวะผู้มีข่าวว่าเป็น "ผู้อุปถัมภ์" ของคุซึริโกะ นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวระหว่างตัวคุซึริโกะ กับทะเทเบะ ทะมงคนทรงชาย อาจารย์ใหญ่ผู้ควบคุมคุซึริโกะ และหญิงสาวอีกหลายคนที่เป็นลูกศิษย์ และร...

" ...เราต้องไม่ด่วนจินจนาการไปเองว่าคนอื่นตั้งใจทำร้ายเรา เพราะบ่อยครั้งไม่มีสิ่งใดดอกนอกจากความหลงตนที่หลอกเราเอง " - เจน เบนเนต (เจน ออสเทน และ เซธ แกรห์ม-สมิธ, ความรัก ศักดิ์ศรี และฝูงซอมบี้ (Pride and Prejudice and Zombies) , สนพ. mars space, น. 102) ภาพจาก  phanpha.com "ความรัก ศักดิ์ศรี และฝูงซอมบี้ (Pride and Prejudice and Zombies)" ผู้เขียน: Seth Grahame-Smith ผู้แปล: เจนจิรา เสรีโยธิน ดัดแปลงจาก Pride and Prejudice ของ Jane Austen สนพ. mars space, พิมพ์ครั้งที่ 1, พฤษภาคม 2555           อ่านจบตั้งแต่สัปดาห์ก่อน แต่เพิ่งมาเขียนบล็อกนี้ได้เอาวันนี้ (27 กุมภาฯ) เนื่องเพราะความขี้เกียจครึ่งหนึ่ง และความขี้ลืมครึ่งหนึ่ง ปน ๆ กัน  ความรัก ศักดิ์ศรี และฝูงซอมบี้ หรือ Pride and Prejudice and Zombies ดัดแปลงมาจากผลงานวรรณกรรมดังระดับโลกของ Jane Austen อย่าง Pride and Prejudice เรื่องราวความรักข้ามชนชั้นระหว่างชายหนุ่มผู้ร่ำรวยและแสนจะหยิ่งทะนงอย่างมิสเตอร์ดาร์ซี กับสาวสวยชนชั้นกลางผู้มีความฉลาดเฉลียว และมีความคิดความอ่านล้ำกว่าสาว ...

" มีเพียงสหายที่หักหลังเราได้ แต่ศัตรูไม่มีวันทรยศเราเด็ดขาด ต่อให้เป็นผู้มีพระคุณหรือผู้ร่วมสายโลหิต ก็ไม่อาจทราบได้ว่าภายใต้ผิวหนังบาง ๆ ชั้นหนึ่งนี้ เก็บซ่อนไว้ด้วยจิตใจประเภทใด " - เหมยฉางซู (ไห่เยี่ยน - 海宴, บุรุษบูรพาทำเนียบหลางหยา 琅琊榜 , สยามอินเตอร์บุ๊ค) ภาพจาก  samsenbook.com "บุรุษบูรพาทำเนียบหลางหยา (琅琊榜)" ผู้เขียน: ไห่เยี่ยน (海宴) ผู้แปล: ลี หลินลี่ (林丽) สยามอินเตอร์บุ๊ค (5 เล่มจบ)           ในยุทธภพการจัดอันดับต่าง ๆ ที่ประกาศออกมาโดยทำเนียบหลางหยาเรียกได้ว่าไม่มีใครไม่เชื่อถือ และหากอยากได้คำตอบของคำถามใดขอเพียงแค่มีเงินจ่าย ไม่มีทางไม่ได้คำตอบ ดังนั้น เมื่อมีคำประกาศจากทำเนียบหลางหยาออกมาถึงยอดอัจฉริยบุคคลท่านหนึ่ง " อัจฉริยะฉีหลิน ใครได้ครอง ได้บัลลังก์ " จึงไม่แปลกที่รัชทายาท และอวี้อ๋อง สองหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์ คู่ปรับทางการเมืองคู่สำคัญแห่งแคว้นต้าเหลียงจะอยากได้ตัวเขามาเป็นที่ปรึกษาในการช่วงชิงราชบัลลังก์           เหมยฉางซู ประมุขพรรคบูรพานที หรืออัจฉริยะฉีหลินผู้นั้น เดินทางสู่นครจ...

" ...ศิลปินไม่ควรจะต้องมาพะวงว่าต้องสร้างงานของตนให้เป็นแบบศาสนา คุณธรรมความดี ความสวยงาม หรืออุดมคติ แต่ควรที่จะสร้างงานอย่างซื่อสัตย์ต่อกฎพื้นฐานของธรรมชาติ " - เจมส์ จอยซ์ (ราเชนทร์ ผดุงธรรม, เจมส์ จอยซ์: พลังสร้างสรรค์แห่งศตวรรษที่ 20 ) ภาพจาก  bookmoby.com "ผู้คนแห่งมหานครดับลิน (Dubliners)" ผู้เขียน: เจมส์ จอยซ์ (James Joyce) ผู้แปล: วิมล กุณราชา สนพ. นาคร, พิมพ์ครั้งที่ 4, กรกฎาคม 2557 (ฉบับสมบูรณ์)           บอกตามตรงว่าซื้อเล่มนี้มาอ่านเพียงเพราะถูกตาต้องใจกับหน้าปก และขนาดรูปเล่ม ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินชื่อเจมส์ จอยซ์ หรือรู้จักผลงานใด ๆ ของเขามาก่อน และที่หนักกว่านั้นเพิ่งมารู้ว่า ผู้คนแห่งมหานครดับลิน (Dubliners)  เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้น ไม่ใช่นิยาย           มีเรื่องสั้นทั้งหมด 15 เรื่อง ล้วนแต่เป็นเรื่องราวของผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองดับลิน แต่ละเรื่องจบในตอนไม่ได้มีความเกี่ยวโยงกัน เรื่องราวชีวิตธรรมดา ๆ ที่มีทั้งสุข และเศร้า อ่านแล้วนึกภาพเป็นฉาก ๆ เหมือนในหนัง พอจบแต่ละตอนก็จะตัดฉากสลับไปยัง...

" ถึงแม้ข้าจะมิได้สำออยปานนั้น ยามพบเจออันตรายไม่มีใครช่วยข้า ข้าจะไม่รอดชีวิต แต่ข้าหวังจะได้พบผู้ที่ยามข้ามีภัยก็จะมาช่วยข้า ผู้ที่ช่วยข้าแล้วไม่ทิ้งข้าไว้ส่งเดช ผู้ที่ยามข้าเจ็บจะช่วยปลอบโยนข้า " - เฟิ่งจิ่ว (ถังชีกงจื่อ, ลิขิตเหนือเขนย , สนพ. สุรีย์พร, ล. 3 น. 100) ภาพจาก  goodreads.com "สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย (三生三世，枕上书)" ผู้เขียน: ถังชีกงจื่อ (唐七公子) ผู้แปล: หลินโหม่ว สนพ. สุรีย์พร           ลิขิตเหนือเขนย  คือนิยายในซีรี่ส์ สามชาติสามภพ  ชุดเดียวกันกับ  "สามชาติ สามภพ ป่าท้อสิบหลี่ (三生三世, 十里桃花)"  ที่เคยเขียนถึงไปก่อนหน้า มีทั้งหมด 4 เล่มจบ ภาคนี้เป็นเรื่องราวความรักของคู่มหาเทพตงหัวและป๋ายเฟิ่งจิ่ว หลานสาวของป๋ายเฉี่ยน นางเอกป่าท้อฯ นั่นเอง ทั้งเฟิ่งจิ่วและมหาเทพตงหัวต่างก็ปรากฏตัวในเรื่องป่าท้อฯ ทั้งคู่ เรียกว่าปูเรื่องกันมาก่อนแล้ว แต่ถ้าถามว่าไม่อ่านเรียงลำดับแล้วจะรู้เรื่องไหม เราว่าก็ไม่ถึงกับอ่านไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจเลยเสียทีเดียว เพราะอย่างไรตลอดเรื่อง ลิขิตเหนือเขนย  ก็มีการกล่าวย้อนถึงความเป็นมาของ...

" แต่บางทีคนเราก็พังกันได้ เหมือนตู้เย็นที่บ้านของคุณยายค้างคาวนั่นไง บางทีเราก็พังจนซ่อมไม่ได้เลย " - มิคกี้ (Harlan Coben, พบ Found, แพรวสำนักพิมพ์, น. 133) ภาพจาก  10000tipbook.com "พบ (Found)" ผู้เขียน: ฮาร์ลาน โคเบน (Harlan Coben) ผู้แปล: มณฑารัตน์ ทรงเผ่า แพรวสำนักพิมพ์, พิมพ์ครั้งแรก, กันยายน 2558           ในที่สุด A Mickey Bolitar Novel ก็เดินทางมาถึงบทสรุป แม้ว่าจะค่อนข้างเฉย ๆ กับซีรี่ส์ชุดนี้ของป๋าโคเบนในเล่มแรก ๆ แต่ก็บอกไม่ได้ว่ามันไม่สนุก ป๋ายังคงฝีมือในการผูกโยงเรื่องราวความลับสลับซับซ้อน หลอกล่อคนอ่าน แถมด้วยความโศกซึ้งสะเทือนใจ เล่มแรกของซีรี่ส์ชุดนี้ ภาพจาก  naiin.com           จะมีอะไรแย่กว่านี้อีกไหม สปูนยังอยู่ในโรงพยาบาลและเป็นอัมพาตไปครึ่งตัว เรเชลไม่ยอมติดต่อกลับมา เพื่อนร่วมทีมบาสไม่ยอมรับเขา (ถ้ามิคกี้อยู่เมืองไทย ก็ว่าจะพาเขาไปแก้ชงสักหน่อย) นอกจากการสืบหาความจริงเรื่องการตายของพ่อ มิคกี้ยังต้องช่วยอีม่าตามหาแฟนออนไลน์ที่หายตัวไปของเธอ และการตามหาความจริงอีกเรื่องที่อาจช่วย...

แมวเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในมิติคู่ขนานกับความเข้าใจของมนุษย์ ในวินาทีที่เราแอบคิดว่า เราเข้าใจแมวที่เลี้ยงไว้ดีพอแล้ว แมวจะแสดงให้เราเห็นทันทีว่า 'หึหึหึ ไอ้พวมนุษย์หน้าโง่ว์' - วิชัย ( มันมากับความเหมียว , a book, น. 81) ภาพจาก  godaypoets.com "มันมากับความเหมียว" ผู้เขียน: วิชัย สนพ. อะบุ๊ก, พิมพ์ครั้งที่ 4, ตุลาคม 2555             แมวเป็นสัตว์ที่คิดจะครองโลก ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มคำกล่าวนี้ แต่เห็นว่าจะไม่ผิดนัก ดูแล้วพี่ท่านก็ทำตัวเป็นราชาผู้ครองโลกจริง ๆ แต่ไหนแต่ไรมาไม่ค่อยจะถูกจริตกับแมวเท่าไร เนื่องเพราะภาพจำฝังใจในวัยเด็กที่เคยโดนแมวตะปบหน้า เกือบข่วนเข้าลูกตามาแล้วหนหนึ่ง แมวตัวนั้นเป็นแมววัด ตอนเด็ก ๆ เห็นแมว เห็นหมาน่ารักก็อยากเล่นตามประสา ตอนนั้นเข้าไปมองมันใกล้ ๆ แต่คิดว่าคงใกล้ไป มันเลยป้าบเข้าให้งาม ๆ หนึ่งดอก จำจนตายเลยทีนี้ ไม่กล้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้แมวอีก บวกกับไม่ค่อยชอบสัมผัสอะไรที่เป็นขน ๆ ฟู ๆ มาก ๆ อย่างพวกของที่ทำจากขนสัตว์ แล้วแมวเนี่ยถ้ามันอยากจะอ้อนเรา มันจะเอาตัวเข้ามาถู จังหวะนั้นแหละที่ไม่ชอบ ไม่ชอบสัมผัสขน...